Hoe mijn job mijn leven veranderde

0
655

Vier mensen, vier verhalen

‘En dan vind je de job van je leven’. Voor sommigen is dat eerder ‘de job die hun leven veranderde’. Voor de een betekent dat een nieuwe functie, voor de ander een beter werkschema. Nog anderen gooien hun woon-werktraject over een andere boeg en starten een fitter leven. Vier mensen, vier verhalen.

1. ANASTASIIA KUDASHOVA – UNILIN                                                                                                                    
van architect in Rusland naar designmanager in België

“Ik doe elke dag wat ik graag doe in mijn job. Dat is het belangrijkste op dit moment”

ELKE DAG CREATIEF
Anastasiia Kudashova is afkomstig van Moskou en werkt als designmanager bij UNILIN. Ze is pas 25 en heeft nu al een functie met grote verantwoordelijkheid bij deze wereldspeler in de vloerindustrie. Anastasiia: “In mijn job kan ik heel creatief en innovatief zijn. Elke dag probeer ik de meest creatieve en esthetische ontwerpen te maken voor de laminaatcollectie. Ik doe vrijwel overal waar ik kom inspiratie op. Meestal haal ik die uit decors of patronen in de natuur of in mijn omgeving. Zo was ik onlangs in Parijs en daar heeft een prachtige deur mij geïnspireerd voor een ontwerp.”

INTERNATIONAAL UITWISSELINGSPROGRAMMA
Anastasiia studeerde architectuur in Moskou. Ze werkte er als hoofdarchitect, maar kreeg de vraag van UNILIN om daar te beginnen als designer. In 2017 kwam ze op de Belgische headquarters van UNILIN terecht via een internationaal uitwisselingsprogramma. Jonge mensen uit verschillende landen worden opgeleid en klaargestoomd in België, om dan hun opgedane kennis en ervaring toe te passen in de buitenlandse vestigingen. Anastasiia: “Toen ik hoorde dat ik geselecteerd was voor het uitwisselingsprogramma, twijfelde ik geen seconde. Ik moest dat gewoon doen.” Alles liep zo vlot in België dat de plannen wijzigden en Anastasiia de kans kreeg om te blijven.

“IK HOU VAN DE BELGISCHE MENTALITEIT”
Anastasiia leidt nu al anderhalf jaar haar leven in België. Voor de Russische was verhuizen naar België geen grote stap. “Ik pas me gemakkelijk aan. Het was dan ook geen shock om in België te komen wonen”, zegt ze. “Als kind heb ik veel gereisd met mijn ouders. Ik vind culturele verschillen interessant. In België gaan ze bijvoorbeeld in eerste instantie rationeler om met de dingen en wordt dan pas emotioneel gereageerd, in Rusland is dat omgekeerd. Ik hou wel van de Belgische mentaliteit.”

Is dit nu het land van haar dromen of is ze van plan terug te keren naar haar geboorteland? “Momenteel heb ik geen plannen, ik leef van dag tot dag. Ik ben gepassioneerd door m’n job en doe elke dag wat ik graag doe, dat is nu het belangrijkste. En als dat in België blijft, is dat helemaal oké.”

2. Aquafin krijgt Siegfried op de fiets

“Ik had nooit gedacht dat ik zo van fietsen ging houden”

nieuwe job, nieuwe energie
Siegfried Schutijzer werkt ruim drie jaar op het hoofdkantoor van waterzuiveringsbedrijf Aquafin. Hij begon er als groepsleider administratie en is nu adviseur communicatie. Siegfried: “Eigenlijk vertaal ik allerlei boodschappen over het bedrijf naar de buitenwereld en naar het personeel. Dat gaat van artikels over wat wij doen, over socialmediaberichten tot het actueel houden van het intranet en de website.”

De nieuwe functie gaf Siegfrieds leven een drastische wending in positieve zin. “In juni lanceerde Aquafin een fietsleaseplan. Na drie jaar neem je dan de elektrische fiets over aan een restwaarde. Dat leek mij een mooie deal. Ik liep ook al een tijdje rond met het idee om iets aan mijn gezondheid te doen want ik moest een paar kilo’s kwijt. Een nieuwe job was de trigger om ook dat aspect in m’n leven aan te pakken. Ik zette mijn ‘afvalplan’ om in daden en lease sinds eind september zo’n elektrische fiets.”

van 0 naar 100 km fietsen per week
Siegfried werkt vier vijfde en gaat nu twee van de vier dagen met de fiets naar het werk. Dat levert zo’n 100 km beweging per week op. “Ik had nooit gedacht dat ik zo van fietsen zou houden. Het blijft natuurlijk elektrisch maar voorheen vond ik fietsen echt maar niks. Ik begon al te zweten na 100 meter (lacht). Als ik toekom op het werk, voel ik me niet zweterig maar fris, alsof ik een uur stevig gewandeld heb. Ik ben nu twee uur per dag onderweg, maar ik win tijd op een andere manier. Ik sta al niet meer in de file, heel fijn om je daarin niet meer te moeten opjagen. En ik moet ’s avonds niet meer sporten om aan mijn uurtjes beweging te komen. Ik voel me nu veel gezonder en ik ben ondertussen meer dan 10 kg kwijt.”

Gevoel van samenhorigheid
bijna 20 procent fietst naar het werk

Siegfried is om nog een andere reden fan van het leaseplan: “Het sluit ook perfect aan bij het DNA van Aquafin, namelijk werken aan ecologie en duurzaamheid. Intussen springt er toch al bijna 20 procent van het personeel op de fiets naar het werk. Je merkt dat het hier leeft: er zijn meer fietsstallingen bijgekomen, er zijn oplaadpunten voorzien en je ziet ’s morgens veel meer hesjes en helmpjes toekomen(lacht). Dat creëert toch wel een gevoel van samenhorigheid.”


Siegfried Schutijzer is adviseur communicatie bij Aquafin en least een elektrische fiets: “Ik voel me nu veel fitter en gezonder.”
 

3. LATOYA DELEY – LIDL                                                                                                   

werken bij Lidl van de zee tot de Ardennen

“Heel mooi dat Lidl medewerkers steunt om hun droom te realiseren”

HAAR DROOM ACHTERNA
Latoya begon in 2004 te werken bij Lidl, eerst als kassierster en dan stap voor stap storemanager in Oostende. In de zomer van 2016 verhuisde ze samen met haar man en drie honden naar een chalet in de Ardennen, haar droom achterna. En haar job? Die volgde. Want intussen loopt Latoya over de werkvloer van de Lidl in Marche-en-Famenne. Eerst weer als kassierster door haar gebrekkige Frans, intussen als assistent-filiaalmanager. Latoya: “Ik heb altijd al gedroomd van een leven in de Ardennen. Vroeger gingen we heel vaak op vakantie naar de streek. Ik hou zo van de natuur en de rust die je er vindt. Het werd onze droom om er te wonen eens we ‘oud’ zouden zijn. Maar toen mijn schoonvader plots overleed door een werkongeval, besloten we onze droom niet meer uit te stellen tot later.”

“ALLES WERD VOOR MIJ GEREGELD”
Haar opgebouwde carrière bij Lidl moest Latoya gelukkig dus niet stopzetten. “Mijn man werkt als zelfstandige en heeft geen vast inkomen, ik wilde mijn werk dus heel graag behouden. Ik besprak mijn verhuisplannen met mijn leidinggevende en zijn reactie was heel positief. Alles werd voor mij geregeld, ik moest maar de papieren ondertekenen in Oostende en mij gaan voorstellen aan m’n toekomstige Waalse collega’s. Heel fijn en mooi dat Lidl medewerkers steunt om hun droom te realiseren.”

TAALBARRIÈRE
“Natuurlijk was die stap zetten niet zo gemakkelijk. Ik had het meest moeite met het verlaten van mijn familie. Ook de taal was een serieuze drempel. In het Frans praten was al geleden vanop de schoolbanken. Dus volgde ik een zelfcursus. Maar het meeste heb ik toch achteraf geleerd op de werkvloer (lacht). In het begin was het door de taal wel moeilijk om een band op te bouwen met de collega’s. Ik kon de gesprekken in de pauzes niet goed volgen. Daar kon ik soms triest van worden. Gelukkig namen ze mij wel meteen op in de groep.” Het leven is aan de dromers, denkt Latoya, want dromen doet ze nog steeds. “We willen heel graag nog op rondreis door Amerika. Maar misschien is dat dan wel voor later (lacht).”


Assistent-filiaalmanager Latoya Deley verhuisde van Lidl Oostende naar Lidl Marche-en-Famenne: “Het moeilijkste was mijn familie achterlaten van en de andere taal.”

 

4. ANGELIQUE LAPIERE – ATTENTIA                                                                                          
van technieker naar bedrijfsverpleegkundige

“Hier voel ik mij nooit een nummer, maar een mens die waardevol werk verricht en daar de nodige ruimte voor krijgt”

De medische wereld beter begrijpen
Angelique Lapiere was ooit technieker. Intussen werkt ze als bedrijfsverpleegkundige bij HR- & well-being-dienstverlener Attentia. Haar dochter was als baby vaak ernstig ziek en dat trok haar acht jaar geleden over de streep zich om te scholen tot gegradueerde verpleegkundige. Sindsdien begon de medische wereld steeds minder als Chinees te klinken voor Angelique. Ze werd meer en meer geboeid door het menselijk lichaam. Eens afgestudeerd, kon ze aan de slag op de afdeling radiologie van een ziekenhuis. Een paar jaar later behaalde ze ook een bachelor verpleegkunde. Angelique: “Nog tijdens deze studies heb ik gesolliciteerd voor mijn huidige functie bij Attentia. Ze hadden meteen vertrouwen in mij, en toen ik afgestudeerd was, kreeg ik de job.”

Met haar bachelor mag Angelique bij Attentia meer verantwoordelijkheden opnemen. Dat geeft haar een enorme boost: “Ik mag zelf de standaard medische onderzoeken afnemen. Bepaalde taken mag ik dus overnemen van de bedrijfsarts. De eindverantwoordelijkheid blijft natuurlijk bij de arts.”

Work-life balance weer in evenwicht
Angelique is vooral blij met haar teruggevonden work-life balance: “Attentia heeft mijn leven weer in evenwicht gebracht. Ik heb het gevoel mijn leven weer in handen te hebben. Ik heb nu heel regelmatige werkuren met uitzonderlijk eens avond- of weekendwerk. Dat is een echte luxe, zeker wanneer je een dochter hebt met ADHD. Zij heeft veel nood aan structuur en dat kon ik haar niet geven toen ik in het ziekenhuis werkte. Daar draai je mee in een ploegensysteem, wat heel mijn bioritme uit balans bracht. Dat was niet goed voor mezelf en mijn gezondheid.”

“Een goeiemorgen doet al veel”
Ook de werksfeer vindt ze een enorme verbetering tegenover vroeger, vertelt ze: “Ik krijg hier veel meer waardering van collega’s of van personeel in bedrijven waar ik over de vloer kom. De dokter zegt hier ook ‘goeiemorgen’ tegen ons, dat alleen al doet veel met een mens. Hier voel ik mij nooit een nummer, maar een mens die waardevol werk verricht en daar de nodige ruimte voor krijgt. Ik voel mij hier super en zou niet meer terug willen!”


Bedrijfsverpleegkundige bij Attentia Angelique Lapiere: “De slechte gezondheidstoestand van mijn dochter als baby, zette mij aan om mij te herscholen tot verpleegkundige.”

Tekst: Anneleen De Leyn