Hoezo generatiekloof? 'Samen verzet je bergen'

0
49

Samenwerken bij A.S.Adventure

Leeftijdsverschil tussen collega’s? Doet er niet toe. Dat is de conclusie van een vragenrondje in de stoere A.S.Adventure in Mechelen. En bij de collega’s van Juttu.

Even voorstellen: Ingrid (53) werkt op de fashionafdeling. Robin (24) is pas vier maand aan boord in Mechelen na een grote Australiëreis.

​Kathleen (41) begon bij A.S.Adventure op haar 21ste en maakte de hele evolutie van het bedrijf mee. Matthias (27) werkt al drie jaar in de Mechelse store en beheert het trekkingmateriaal. Vier collega’s met vier heel verschillende leefwerelden nemen ons even mee op de winkelvloer.

OUTDOOR WERD MAINSTREAM

“We bereiken een breder publiek dan vroeger”, zegt Kathleen. “Een outdoorjas en wandelschoenen zijn veel meer mainstream geworden. Alles moet sterk én fashionable zijn, bruikbaar tijdens een citytrip én op een technische wandeling. Outdoor is trendy geworden. Steeds meer mensen trekken de natuur in.”

Zijn de A.S.Adventure-collega’s zélf allemaal trekking- en outdoorfanaten? En wat zegt dat over hun manier van samenwerken? Vijftiger Ingrid is zelf niet zo outdoorsy, geeft ze toe. “Ik ga wel jaarlijks skiën en ik heb een elektrische fiets, maar tot zover mijn sportiviteit (lacht). Toch voel ik me hier thuis. We helpen elkaar meteen, je hoeft het maar te vragen. Leeftijd speelt totaal geen rol. We houden allemaal van de dynamiek en de afwisseling in de job. Trouwens: ik werk op de fashionafdeling. Daar zie je minder het typische outdoor- en eerder het modebewuste publiek rondsnuffelen. Dat is meer mijn ding. Maar ook met collega’s die wél het liefst in een tentje op een berg zitten, heb ik een leuke band.”

20 JAAR VERDER, EVEN GOEDE SFEER

Zo’n collega is Robin, de junior van het team. De 24-jarige kijkt net iets anders naar de wereld dan zijn leeftijdsgenoten. “In Australië werkte ik op een ecoboerderij”, vertelt hij. “Ik werd er fantastisch ontvangen door een ouder koppel. We houden nog elke maand contact. Ik ben sowieso geen typische ‘jongere’: ik luister nog het liefst naar Led Zeppelin en Pink Floyd.”

Winkelveterane Kathleen heeft ook geen last van een generatiekloof. “De sfeer op de werkvloer is even goed als twintig jaar geleden. Toen waren we ook een leeftijdenmix en gingen we net zo collegiaal met elkaar om als nu. Het is wel goed dat je het nu dankzij het grote opleidingsaanbod allemaal minder zelf moet uitzoeken.”

Vloeit alles mooi samen bij A.S.Adventure? Is iedereen mee met het tempo? “Ja, we zitten op dezelfde golflengte”, beaamt Matthias. “We verkopen natuurlijk ook leuke producten waarover veel te vertellen valt. Mensen willen op reis, hebben een uitrusting nodig en beginnen te vertellen over hun reiservaringen. Je leeft even mee met je klant. Dat vinden we allemaal tof én het creëert een band.”  

En… bij Juttu?

“Ze komen hun hart weleens uitstorten”

Marijs Campaert loopt tegen de zestig en dat was perfect voor haar nieuwe werkgever Juttu, die speciaal uitkeek naar een oudere verkoopster.

“Juttu is een nieuw concept van Retail Concepts, dat ook het huis achter A.S.Adventure is”, zegt Marijs (59). “Juttu is een Fins woord en betekent ‘anekdote’, een wist-je-datje. We verkopen merken met een sterk verhaal, we bieden fashionkleding voor dames en heren maar ook heel wat home- decoratiespullen. Ik werk hier nu anderhalf jaar. Ik mocht meteen beginnen omdat ze op zoek waren naar een medewerkster met wat ‘maturiteit’. Ik verving iemand die net als ik bijna zestig was. Mijn collega’s zijn allemaal jonger dan dertig. Ik ‘bevrouwmeestal de paskamers voor een optimale paskamerservice. Ik vind het best uitdagend om als ouderdomsdeken te werken voor zo’n jong en hip concept.”

De samenwerking met de jongere collega’s verloopt volgens Marijs uitstekend. “Ik heb zelf twee dochters van hun leeftijd. Ik ben veel met mode bezig, dus we hebben aanknopingspunten. In de groep voel ik me helemaal thuis. Lukt er fysiek iets niet, dan nemen mijn collega’s de pakken kleren bij de paskamers op de tweede verdieping voor mij mee naar beneden. Ze komen weleens hun hart uitstorten bij mij, want ik heb uiteraard al wat ervaring, maar omgekeerd kan ik ook ben hen terecht. Blijkbaar ligt dat aan mij: ze vertellen me dat ik heel knuffelbaar ben. Collega’s mogen toch ook vriendinnen zijn?”

 

Tekst: Wieland De Hoon Foto: Bart Dewaele