‘Dit gaat veel verder dan werk zoeken’

Een nieuwe baan, een nieuw leven: dat is wat outplacement de voormalige arbeiders van Ford te bieden heeft. “Het is goed om te praten met de anderen hier. We zitten allemaal in hetzelfde schuitje.”
TEKST: Timothy Vermeir – FOTO: Raymond Lemmens

“Deze mensen komen nauwelijks aan de bak via interimkantoren en kennen de arbeidsmarkt niet”

Maarten Van Hal

Ascento

“Hoe gaat het? Hebben jullie nog gesolliciteerd sinds de laatste keer? Albert, hoe zit het nu bij dat mobilhomebedrijf?” In het ontmoetingscentrum van Paal staan de tafels in een U-vorm opgesteld rond outplacementbegeleider Maarten Van Hal. De tien mannen hier, ex-werknemers van de Ford-fabriek een dertigtal kilometer verder, konden na de sluiting met brugpensioen – al moeten we het vandaag over SWT hebben, het stelsel werkloosheid met bedrijfstoeslag.

Voor de sessie van start ging, legde Maarten Van Hal, een van de Ascento-medewerkers die een groep ex-werknemers begeleidt in hun zoektocht naar een nieuwe baan, uit dat je deze mensen niet zomaar op de arbeidsmarkt mag jagen. “Dat lukt niet”, zegt hij. “Deze mensen moet je een actieve begeleiding bieden. Zij komen nauwelijks aan de bak via interimkantoren en kennen de arbeidsmarkt niet. Bovendien zijn er ook heel wat vooroordelen ten opzichte van de ex-Ford-werknemers.”

“Ik had in het begin geen hoge dunk van outplacement. 'Wat gaan die mij nog leren', dacht ik bij mezelf.” Walter Dragone had naar eigen zeggen een job uit de duizend bij Ford. Als medewerker van de productieleider was hij de liaison tussen bureau en werkvloer. Hij had als een van de weinigen binnen de fabriek veel vrijheid en verantwoordelijkheid. Binnenkort zou hij 25 dienstjaren vieren. “Maar, ik ben steeds naar hier gekomen met open vizier”, vervolgt hij. “En ik heb hier wel wat opgestoken over wat je in je cv zet, hoe je je motivatiebrief op maat van een functie schrijft. Maar tegelijk is het ook goed om te praten met de anderen hier. We zitten allemaal in hetzelfde schuitje.”

“Ik wil werken, ik heb nog iets te bieden”, vervolgt Walter. Bijvoorbeeld op een helpdesk, zegt de man die door alle andere aanwezigen wordt aangeduid als de ICT-specialist.

“Ik zou je meteen aanwerven als teamleader”, zegt Maarten hem. “En dat meen ik.”

Veel frustratie, weinig vertrouwen

Er zijn veel frustraties in deze groep: over hoe Ford hen heeft voorgelogen, hoe ze aan de kant zijn geschoven, hoe politici het hebben over actieve, passieve en gepaste beschikbaarheid. De zekerheid die ze hebben, willen ze niet meer afgeven, zegt Maarten. “Je merkt ook dat ze allemaal erg berekend zijn. Dat is ook nodig geweest, toen ze te horen kregen wat hun opties waren bij de sluiting. Ze hebben uitgerekend wat voor hen de interessantste optie was. Vandaag willen ze financieel liefst niet achteruit gaan. Velen hebben ook geen vertrouwen meer in werk an sich, in werkgevers, de regering, VDAB en RVA …”

Net om dat vertrouwen te winnen, werkt Ascento met wat ze hier 'Ford-begeleiders' noemen, ex-Ford-werknemers die een opleiding hebben gekregen en de outplacementbegeleiders bijstaan.

Stefan Verjans is een van die Ford-begeleiders. Hij begon ooit als arbeider in de Ford-fabriek, maar gaf de laatste jaren opleidingen. De laatste twee jaar was hij ook vakbondsafgevaardigde. “Ik ken de mensen persoonlijk en ik heb een netwerk dat ik kan gebruiken. Ik help de mensen van Ascento om het denkpatroon van de mensen te begrijpen en maak begrippen uit de fabriek duidelijk.”

Terwijl Maarten zorgt voor de collectieve sessies – al is daar ook heel veel aandacht voor individuele vragen en opmerkingen – zorgt Stefan voor de extra individuele hulp. Na de sessie zit hij samen met verschillende mensen om cv's op te stellen en motivatiebrieven te schrijven. Is er een job die interessant lijkt voor een van zijn mensen, dan zal hij die doorsturen.

Stefan werkt nu tijdelijk voor Ascento tot het einde van de outplacementbegeleiding. Dan moet ook hij op zoek naar ander werk. “Ik heb loopbaanbegeleiding gevolgd bij de vakbond na de sluiting. Daaruit bleek wat ik al dacht: ik zou goed zijn als lesgever of zou een verkoper kunnen worden. Maar ik wil samen met mijn partner, die ook bij Ford werkte, een B&B starten in Portugal. Volgende zomer ben je bij ons welkom voor je vakantie.”

Talenten ontdekken

Patrick Bosmans startte bij Ford als mechanieker, maar kwam na een arbeidsongeval op de kwaliteitscontrole terecht en uiteindelijk aan de band. Schouder en rug willen niet meer mee na jaren heffen en tillen in de fabriek. “Outplacement zou eigenlijk voor iedereen verplicht moeten zijn”, zegt hij na de sessie. “Veel mensen komen hier uit hun schulp. Ik volg nu computerlessen. Dat zou ik zonder dit nooit gedaan hebben.”

Patrick blijft gepassioneerd door automechanica en denkt dat er misschien een mogelijkheid is om in de fabriek waar ook zijn broer aan de slag is een job te vinden. Maar ondertussen ontdekte hij ook een ander talent. “Ik heb heel veel gedaan voor mijn moeder die in het ziekenhuis was opgenomen. Dossiers samenstellen, premies aanvragen, attesten verkrijgen. Ik heb er misschien de opleiding niet voor, maar dat gaat heel vlotjes – ook bij het ziekenfonds waren ze onder de indruk.”

Nieuwe job als beenhouwer

Tijdens de outplacementbegeleiding – 20 sessies van elk drie uur – bouwt Maarten op vier zuilen. “De eerste is een interne analyse: mensen gaan op zoek naar hun troeven en mogelijkheden, beperkingen en randvoorwaarden. We gaan op zoek naar de intrinsieke kwaliteiten die al deze mensen hebben, maar die tot nu toe niet echt tot uiting zijn gekomen. We gaan die expliciet maken en benoemen zodat ze een sterkte worden.”

De tweede zuil gaat over sollicitatietechnieken: cv en motivatiebrief, maar ook wat een elevator pitch is en hoe mensen zichzelf kunnen verkopen aan werkgevers of hun netwerk. “Als deze mensen ooit al gesolliciteerd hebben, was dat 20 jaar of meer geleden. We leggen hen uit hoe er vandaag gesolliciteerd wordt en hoe interimkantoren werken”, vertelt Maarten.

Hij gaat ook in op wat de ex-Ford-werknemers te bieden hebben. En dat is niet noodzakelijk wat ze al die jaren gedaan hebben in de autoassemblage. Zo gaat er maandag iemand uit de groep aan het werk in de beenhouwerij bij Colruyt. “Die man is 28 jaar geleden opgeleid als beenhouwer, maar heeft het beroep nooit uitgeoefend. Hij is wel heel communicatief en heeft gesolliciteerd, maar werd in eerste instantie niet gekozen. Daarna heeft hij toch nog een kans gekregen. Men zag dat hij de handelingen nog in zich had en heeft hem een contract aangeboden”, vertelt Maarten.

De vierde zuil gaat over resultaatgericht solliciteren, gedoseerd, voor gerichte functies. “De boog moet niet altijd gespannen staan: je moet niet élke dag solliciteren. Het gaat om kwalitatieve sollicitaties voor deze doelgroep.”

Tijdens de sessie legt Maarten uit dat een sollicitatie een verkenning van vraag en aanbod is waarbij kandidaten geen toneel moeten spelen, maar echt kijken of wat zij willen en kunnen overeenkomt met wat het bedrijf verwacht en aanbiedt.

Nieuwe job dankzij outplacement

“Ik heb 27 jaar en 7 maanden bij Ford gewerkt als 'vlinder' – wij werden overal in de fabriek ingezet om mensen te vervangen die ziek of met verlof waren”, zegt Albert Gerrits, die ooit als lasser is opgeleid. “Tijdens de sessies hier leer je jezelf beter kennen. Wij denken wel dat we onszelf kennen, maar hij, Maarten, gaat dieper. En als je jezelf beter kent, kun je jezelf beter verkopen.”

En hoe zit het nu bij dat mobilhomebedrijf? “Ik ben 99,9 procent zeker dat ik er kan starten”, zegt Albert. “De man die mij mijn mobilhome heeft verkocht, is ondertussen een goede vriend. Nu openen ze in Aarschot een nieuw filiaal dat eind dit jaar open zou moeten gaan. Ik kan er aan de slag om nieuwe eigenaars te begeleiden en hen te tonen wat het is om met een mobilhome te rijden en erin te leven. Ik zal ook de verhuurde wagens klaarzetten en naar de technische keuring rijden.”

En ook al komt hij er terecht zonder hulp van Maarten of Stefan, Albert is er van overtuigd dat hij zonder de outplacementbegeleiding de job niet zou hebben. “Ik denk niet dat ik gedurfd zou hebben om te vragen of ik er aan de slag zou kunnen. Hier is een andere Albert wakker gemaakt. Vroeger zou ik meer afgewacht hebben, nu heb ik mijn stoute schoenen aangetrokken.”

Uit de put

Maar Albert ziet het nut van outplacement veel breder dan dat. “Dit gaat veel verder dan werk zoeken: je krijgt een andere kijk op het leven.”

Of zoals Patrick Bosmans het zegt: “Er zijn mensen die volledig in de put zitten door de sluiting. Ze komen dan hier in een groep terecht bij mensen die hetzelfde meemaakten en worden uit die put getrokken.”

Wie stil en schuchter aan de sessies start, bloeit open. Hier delen mannen hun onzekerheden en angsten, hier wordt gelachen en gevloekt – maar toch vooral gewerkt aan de sollicitatietechnieken.

TEKST: Timothy Vermeir – FOTO: Raymond Lemmens

“Deze website maakt gebruik van bestanden (zoals cookies) en andere technologieën. Door verder te surfen stemt u in met het gebruik hiervan."
Meer informatie

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close