“Op een keer kon ik twee minuten lang niet op de naam van een van mijn kinderen komen”

Stressgerelateerde aandoeningen zoals burn-out zijn de beroepsziekte van de 21ste eeuw: bijna één op de drie afwezigheden wordt erdoor veroorzaakt. Dat zijn cijfers, maar wat gebeurt er echt met iemand? Twee getuigenissen.
TEKST: William Visterin & Erik Derycke

Ann en Lieve kwamen na een burn-out bij de gespecialiseerde organisatie Kompas terecht en getuigen over hun ervaring. Omdat een burn-out vaak nog als teken van zwakte beschouwd wordt, doen ze dat het liefst anoniem. Het zijn niet hun echte namen.

Meer doen met minder mensen

Ann werkt op de vormings- en studiedienst van een organisatie in de sociale sector. In de zomer van vorig jaar liep het mis. "Ik was al een hele tijd extreem vermoeid. 's Avonds viel ik als een blok in slaap, en toch werd ik 's ochtends uitgeput wakker. Het meest beangstigende is dat je verstand en je geheugen niet meer functioneren. Op een keer kon ik twee minuten lang niet op de naam van een van mijn kinderen komen. Of ik was met de auto onderweg naar mijn ouders en wist plots niet meer waar ik was – op een weg waar ik honderden keren gereden heb."

Lieve werkt bij een organisatie die opleidingen aanbiedt. Na overnames van andere bedrijven kreeg ze steeds meer in haar bakje. "Op het einde had ik negentien mensen onder mij, op verschillende locaties. Dat was gewoon te veel. Ik heb signalen gegeven, maar men kon niets veranderen. Dat is nu eenmaal de trend in bedrijven: steeds meer doen met steeds minder mensen. Daar is het bij mij op vastgelopen", stelt ze. "Ik sliep niet meer dan vier uur per nacht. Dan schoot ik wakker en begon te piekeren over het werk."

 

Chronische vermoeidheid
 

Chronische vermoeidheid of uitputting is een van de duidelijkste symptomen van een burn-out. Die krijg je niet van de ene dag op de andere: er gaat een hele periode van stress en overspannenheid aan vooraf.
 

Vaak zijn mensen met een burn-out heel gedreven en veeleisend voor zichzelf. Dat maakt het voor hen extra moeilijk te aanvaarden dat ze niet meer kunnen. Lieve stapte eerst naar de huisarts om slaappillen. "Ik dacht: als ik nu eens één week goed kan doorslapen, ben ik weer de oude. Maar de huisarts had me door, en schreef meteen een hele maand ziekteverlof voor. Tijdens ons eerste gesprek met Kompas werd ik snel weer met de beide voeten op de grond gezet. Van een burn-out herstel je niet op een paar weken."
 

Ann dacht dat een paar weken ziekteverlof zouden volstaan om te recupereren. Het werden uiteindelijk zes maanden. "En dan nog heb ik voor mijn vrienden heel lang verzwegen dat ik een burn-out had."

 

Aanvaarden
 

De aanpak van Kompas verloopt in drie stappen. De eerste fase draait rond het aanvaarden van een burn-out en het creëren van broodnodige rust. De tweede fase brengt inzicht in factoren die de burn-out veroorzaakt hebben. "Ik heb daar veel over mezelf geleerd", vertelt Ann. "Hoe streng ik voor mezelf was, hoeveel ik mezelf oplegde. Ik wou voor iedereen goed doen. "

 

De derde fase is de herintegratie. Als er aan de werksituatie niets verandert, is het risico op herval zeer groot. "Kompas heeft me goed voorbereid op een gesprek met mijn coördinator en de leidinggevende", vertelt Ann. "Je moet op papier zetten wat je wilt vertellen, zodat je niets vergeet. Ik heb duidelijk verteld wat er misloopt in de organisatie – ik was daar niet de eerste met een burn-out. Ze hebben geluisterd, maar toen ik terugkeerde, was er niets veranderd. Integendeel: ik moest nog meer dossiers en thema's opvolgen."

Luisteren naar signalen

 

Ann besliste daarom om ander werk te zoeken. "Dat is geen gemakkelijke beslissing, want ik zal er financieel op achteruit gaan. En met drie studerende kinderen en één inkomen is dat niet evident. Omwille van de werkzekerheid wachten tot mijn kinderen afgestudeerd zijn, is voor mij echter geen optie."

Bij Lieve verliep de herintegratie positiever. "Ik heb mijn baas verteld wat ik graag deed en wat niet. Ik wil geen leiding meer geven aan teams, maar bezig zijn met processen en projecten. Ik had geluk, want er was ruimte om zo'n functie te creëren”, stelt ze. “Eerlijk gezegd was ik bang voor de reacties van mijn collega's, maar dat was totaal onterecht: ze hebben me heel goed opgevangen. Nu denk ik dat het zo moest gebeuren. Ik zou mijn nieuwe functie nooit gekregen hebben als ik geen zes maanden out was geweest. Ik laat me nu niet meer opjagen, en luister veel beter naar de signalen van mijn lichaam. Misschien heb ik die burn-out nodig gehad om dat te leren."
 

TEKST: William Visterin & Erik Derycke

“Deze website maakt gebruik van bestanden (zoals cookies) en andere technologieën. Door verder te surfen stemt u in met het gebruik hiervan."
Meer informatie

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close